गृहपृष्ठ कपुरी विशेष कोरोनाले लग्यो नि मेरो मुटुनै चुडेर ।

कोरोनाले लग्यो नि मेरो मुटुनै चुडेर ।

प्रकाशित मिति:

भगवति पौडेल,शिवराज,चन्द्रौट ।

विचित्र धर्ती विचित्र मान्छे अनौठो संसार ।

ती मान्छे सबै मिलेर बन्ने जीवनको आधार ।

भरोसा हुन्न मान्छेको चोला कहिले सकिन्छ ।

पानीको माथि लेखेको नाम जसरि मेटिन्छ ।

लेख्द्छु आज कहाँनी मनको कलम समाई ।

पिंजडा भित्र थुनेको सुंगा के बस्थो रमाई ।

हामी थ्यौ दुई देहमा तर आत्मा एउटै थियो ।

छोडेर गयौ लौचनका तारा जीवन सुन्य भो ।

बुढा र बुढी मिलेर सानो संसार बनायौ ।

बनाई एक्लो निर्जन मलाई कुन लोक हरायौ ।

संसार भरी फैलियो काल कोरोना बनेर ।

त्यै कोरोनाले लग्यो नि मेरो मुटुनै चुडेर ।

दर्शन पाइन अन्तिम क्षणमा त्यो कस्तो दुर्भाज्ञ ।

चुडेर लयो दैवले मेरो सिंउदोको सौभाज्ञ ।

एक्लो थ्यो छोरा तैपनी थियो विदेशी भुमिमा ।

यता थ्यो उसको पिताको देह निर्जिव भुमिमा ।

आफन्त आए छिमेकी आए सन्त्वना दिलाए ।

छोडेर एक्लो अध्यारो घरमा फेरी ति विलाए ।

बनेको सुन्दर संसार हाम्रो क्षणमै भासियो ।

सुनौलो आशा भविष्य फेर्ने त्यो पनि नासीयो ।

शुन्य छ मेरो संसार आज ढुंगा झै संसार ।

समाउने हांगो टुटेर गयो क्यै छैन आधार ।

बित्दछ मेरा प्रहारहरु आशाको साथमा ।

अपुरो यात्रा लेखेछ दैव फुटेको माथमा ।

अलप भयौ हे मेर प्यारा समझना छोडेर ।

फर्केर आउ गर्द्छु बिन्ती दुई हात जोडेर ।